Kolejny kryzys przyszedł, kiedy Dior został wezwany do wojska i musiał przerwać pracę u słynnego projektanta. Na szczęście już w 1942 roku wrócił do Paryża. Tym razem znalazł zajęcie w innym domu mody. Posadę zaproponował mu Lucien Lelong. Aż do końca drugiej wojny światowej, Christan Dior i Pierre Balmain razem tworzyli kolekcje dla francuskiego domu mody – wtedy w końcu wiedział, że praca pod własnym nazwiskiem to już nie marzenie, a bardzo realistyczna wizja przyszłości.

W 1947 roku w niewielkim domu przy 30 Avenue Montaigne w Paryżu Christian Dior zdecydował się otworzyć własny dom mody. W jego założeniu miał on z jednej strony kojarzyć się z luksusem, a z drugiej zaś strony z coraz bardziej powszechną ekstrawagancją. Jego ogromny sukces nie miałby miejsca, gdyby nie bogaty biznesmen Marcel Boussac, który zauważył w debiutującym projektancie niezwykły talent, a także szansę po prostu na dobry zarobek. Nagle mało komu znana postać w świecie mody otrzymała do wykorzystania aż 6 milionów franków oraz ponad 80 pracowników do pomocy. Dzięki temu narodziła się pierwsza kolekcja, która ujrzała światło dzienne 12 lutego 1947 roku. Linię inspirowaną kielichami kwiatów projektant nazwał „Corolle”; zaś tę bardziej powściągliwą ‒ „Huit”. Jednak to Carmel Snow, redaktorka „Harper’s Bazaar”, wymyśliła termin „New Look”. Stał się on synonimem estetyki Diora, a przy tym wyznaczył kierunek w historii mody. Modelki (było ich zaledwie sześć) zaprezentowały 90 kreacji, które odmieniły kobiecą garderobę. Łagodny zarys ramion, głębokie dekolty, wąskie talie i rozkloszowane suknie wzbudziły zachwyt i sensację. Była to rewolucja w powojennym Paryżu, który odzyskał miano stolicy mody. Nowy styl na nowe czasy.