Na zawsze zmieniła światową modę. Dlatego, że wprowadziła do niej minispódniczki, hotpantsy, spopularyzowała kolorowe rajstopy, winylowe buty i płaszcze. Ale przede wszystkim była matką chrzestną rewolucji pod hasłami: własny styl dla młodych ludzi i moda dla każdego, nie tylko dla bogatych. Okres powojenny, zwłaszcza lata 50. i 60. były czasem przebudzenia i liberalizacji obyczajów. Zmiany wisiały w powietrzu, zwłaszcza w ludzkiej mentalności, co znajdywało swoje odzwierciedlenie także w zmianach w garderobie. Nikt nie reprezentował tej atmosfery zabawy i buntu młodych gniewnych lepiej niż ona.

Mary za to chce mieć wszystko: szkołę, kursy kroju, które robi dodatkowo (specjalizacja nauczycielska nie przybliża jej do projektowania) i imprezy z Alexandrem. Nie potrafi zrezygnować z nowych rozrywek i znajomych, mimo że okupuje to potwornym zmęczeniem i awanturami w domu. Kiedy nie udaje się jej uzyskać dyplomu nauczyciela, musi rzucić szkołę i iść do pracy. Zatrudnia się w pracowni kapeluszy, gdzie zarabia dziesięć funtów miesięcznie (dzisiejsze 50 funtów), wiec "jada okazjonalnie". On za to nie zmienia stylu życia, ale kiedy w dniu 21. urodzin dostaje od rodziny pięć tysięcy funtów, natychmiast składa jej propozycje: otworzą butik, w którym będą sprzedawali ubrania, jakie nosi ona. Dla dziewczyn, które chcą tego, co ona — żyć i wyglądać inaczej niż ich rodzice.

W listopadzie 1955 roku przy 138 King's Road w Chelsea rozpoczęły działalność sklep Bazaar i restauracja Alexander's. Założycielami przedsięwzięcia oprócz Mary i Alexandra był ich starszy kolega Archie McNair, prawnik, fotograf i przedsiębiorca. Panowie wnieśli kapitał, biznesowe umiejętności i towarzyskie koneksje, pani — talent i ideę. Mary uważała, że odgórnie ustalone zasady w doborze ubrań i wzorów są dla ludzi zbyt leniwych, by myśleć samodzielnie. — wspomina Mary.

Znakiem rozpoznawczym Mary stały się mini o nazwie zaczerpniętej z modelu samochodu. Urzekła ją prostota i moc sylwetki, którą tworzyła. Później przyszedł czas także na krótkie szorty.Nie chodziło o seks i obyczajową prowokację, tylko o wolność, radość i swobodę ruchów. O możliwość robienia tego, co sie chce. To leżało u podstaw wszystkich jej projektów, jej sukcesu. W tym samym czasie, na ulicach pojawiły się projekty minispódniczek autorstwa Andre Courregesa, Pierre’a Cardina i Yves’a Saint Laurenta. To Courréges pierwszy pokazał mini, a Balenciaga wcześniej od niej zrobił do kolekcji rajstopy w romby. Ale to Quant wprowadziła je na ulice, uczyniła dostępnymi dla wszystkich kobiet. Do lat 60. ubranie świadczyło o pozycji społecznej kobiety i jej — albo męża — statusie majątkowym. Trendy dyktowali paryscy kreatorzy i luksusowe firmy, na dól społecznej drabiny docierały ich substytuty. Mary była dumna, że w jej sklepie baronówny i stenotypistki mierzyły tę samą sukienkę.

Na początku przerabiała gotowe wzory, potem zaczęła projektować i szyć własne rzeczy. Ubrania sprzedawały się tak szybko, że czasami nie było czego umieścić na wystawie butiku. Po zamknięciu sklepu, Mary biegała po materiały i w nocy, razem z krawcowymi szyła nowe modele, które rano czekały już na klientki. Taka karuzela trwała tygodniami. W 1957 roku wzięli z Alexandrem ślub, ale nie zmieniło to ich stylu życia. Byli częścią legendy ,swingującego Londynu”, w którym wirowali razem księżniczka Małgorzata i lord Snowdon, modelki Twiggy ¡ Jean Shrimpton, wszyscy Beatlesi, fryzjer Vidal Sassoon, początkujący aktorzy i fotograficy, jak Michael Caine czy David Bailey, i goście z zagranicy: książę Rainier z młodziutką Grace Kelly, Audrey Hepburn, Brigitte Bardot. Zabawa była nie tylko stylem ich życia, ale i kołem napędowym firmy. Wyprodukowali pierwszy wodoodporny tusz do rzęs i płaszcze z kolorowego plastiku, by ,dziewczyna z Chelsea” nie traciła dobrego humoru i wyglądu ani na plaży, ani w deszczu, a makijaż pastelowymi kredkami mogla robić w autobusie. 

W równie szaleńczym tempie rosło modowe imperium Mary Quant. W 1963 roku amerykańska sieć J.C. Penney poprosiła ją o projektowanie kolekcji, a te odniosły niebywały sukces w USA. Archie McNair odkrył,  że nie muszą nic produkować, bo ich największym skarbem jest papier, ołówek i nazwa ,Mary Quant”. Wsiadł do samolotu i sprzedając licencje, stworzył sieć sklepów na całym świecie, od Kenii przez Australię po Japonię i Singapur. Alexander, który okazał się zdolnym marketingowcem, wymyślał wciąż nowe obszary działania marki — Mary projektowała już nie tylko ubrania i kosmetyki, ale i przedmioty do domu, tapety, porcelanę i zabawki, w tym Daisy (w logo marki jest stokrotka), ,,najlepiej ubraną lalkę świata”. Kres prosperity położył dopiero koniec lat 80. Archie przeżył poważny wypadek samochodowy i wycofał się z biznesu (zmarł cztery lata temu w wieku 95 lat), a Alexander odmówił lekarzom zalecającym mu zmianę trybu życia i zmarł w 1990 roku, mając 57 lat. Dekadę później Mary wycofała się z kierowania marką, zawierając owiane tajemnicą porozumienie z Japończykami.

Mary Quant miała ściśle określony cel swoich projektów. Chciała stworzyć kolekcje noszone przez kobiety niezależnie od wieku, czy statusu. Wszystkie dziewczyny upodobniły się do niej, a Londyn przestał być miastem, w którym stroili się tylko mężczyźni. Wykorzystywała ubrania, by zademonstrować idące zmiany. W modzie nie chodziło już tylko o czysty couture, a o wyrażanie swojego indywidualizmu. Jej działania i śmiałość doprowadziły do zmiany w mentalności i obyczajowości Zjednoczonego Królestwa Brytyjskiego lat 60-80. Kolejne pokolenia były już kontynuacją i narodzinami kontrkultury, która sprzeciwiała się brytyjskiemu establishmentowi i jego tradycjom.

Początkowo pojawienie się tak krótkich spódnic wywołało kontrowersje do tego stopnia, że kierownictwo college’u Świętej Hildy na Uniwersytecie w Oksfordzie stwierdziło, że jest to ubiór dla prostytutek. Młode dziewczęta nazywane były “ya-ya girls” z powodu zaczepnych okrzyków wydawanych na ich widok przez chłopców (yeah-yeah). Jednak bardzo szybko spódniczka stała się symbolem feminizmu i liberalizacji kobiecego ciała. Projektantka prezentowała je na wybiegach z kolanówkami oraz kolorowymi rajstopami inspirowanymi tymi, które noszą aktorzy na scenie teatru. Wykreowała tzw. Chelsea look, który stał się symbolem Londynu lat 60. – drobna, androgeniczna sylwetka w sukience o kształcie “A”, krótkiej spódnicy i kozaczkach, w mocnym makijażu i włosach obciętych na “boba”. Taki wizerunek jest wizualnym szokiem, którego nie można zapomnieć.

Chętnie eksperymentowała z wzorami i materiałami. Na początku lat 60. stworzyła płaszcz przeciwdeszczowy wykorzystując materiał PCV. Wymagało to adaptacji maszyn do szycia. Jedna z jej najbardziej rozpoznawalnych kolekcji “Wet” z 1963 roku składała się z płaszczy przeciwdeszczowych i kapeluszy. Korzystając z tego samego materiału po latach stworzyła kolekcję świecących przeciwdeszczowych butów, a na czarne sukienki nakładała duże białe plastikowe kołnierze. Charakterystyczne dla kampanii, pokazów i projektów Quant były kolor, wzór i wyrazistość. Szalone projekty odbiegały znacząco od poprzednich lat, a kontrastowe zestawienia kolorystyczne stały się wyróżnikiem lat 60. W drugiej połowie tej rewolucyjnej ery, Quant zainteresowała się również makijażem i kosmetykami. Jak wyznała w jednym z wywiadów, twarzom wciąż brakowało wyrazu. W swojej ofercie miała dwukolorową szminkę, sztuczne rzęsy, wprowadziła nowe kolory cieni (w formie palety przypominającej pudełko z farbą, zawierające wszystkie niezbędne odcienie w jednym miejscu) i szalone nazwy dla kosmetyków. Linia kosmetyków wywołała sensację: powieki malowane ostrymi różami, turkusami, wściekłymi błękitami, rzęsy wydłużone do przesady, usta szkarłatne i w kolorze fuksji. Wszystko to pod logotypem stokrotki będącym symbolem Quant, który, jak sama przyznała, przynosił jej szczęście.